12Νοέ
2017
0

Το άγχος στην παιδική ηλικία

Ποιος είπε πως το άγχος αποτελεί «προνόμιο» των μεγάλων; Πολλοί γονείς απορροφημένοι από τις δυσκολίες της καθημερινότητας δε συνειδητοποιούν, ότι το αίσθημα της αγωνίας και της ανησυχίας, συχνά, ενδέχεται να το βιώνουν και τα παιδιά τους.

Ασφαλώς, η συνειδητοποίηση της παραπάνω θέσης σχεδόν πάντα συνοδεύεται με αισθήματα ενοχής των γονέων, όπως «Φταίω εγώ που το παιδί μου δεν είναι ήρεμο;» ή «Τί λάθος έκανα και το παιδί μου μοιάζει λυπημένο;».

Ησυχάστε, γονείς. Τα παιδιά τείνουν να αισθάνονται ανήσυχα για διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές ηλικίες και πολλές από αυτές τις ανησυχίες αποτελούν φυσιολογικό μέρος της ανάπτυξης τους. Για παράδειγμα, περίπου από τους οκτώ μήνες έως τα τρία τους χρόνια, είναι σύνηθες τα παιδιά να βιώνουν το άγχος αποχωρισμού, όταν φεύγουν μακριά απο τον γονέα ή τον κηδεμόνα τους. Ακόμη, κάτι εξίσου κοινό για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας είναι να αναπτύξουν φοβίες που περιλαμβάνουν ζώα, έντομα, καταιγίδες, ύψη, το νερό, το αίμα και το σκοτάδι. Αυτοί οι φόβοι συνήθως απομακρύνονται σταδιακά μόνοι τους. Τέλος, πολλά παιδιά αισθάνονται ανήσυχα όταν βρεθούν σε νέο σχολικό περιβάλλον ή πριν από τις εξετάσεις, ενώ κάποια αισθάνονται ντροπαλά σε κοινωνικές περιστάσεις και μπορεί να χρειαστούν υποστήριξη με αυτό.

👉🏻 Πότε η ταραχή ή οι φοβίες του παιδιού θα πρέπει να μας ανησυχήσουν;

Το άγχος γίνεται πρόβλημα για τα παιδιά, όταν αρχίζει να παρεμποδίζει την καθημερινή τους ζωή. Όλοι μας ανησυχούμε κατά καιρούς, αλλά μερικά παιδιά φαίνεται να ζουν σε μόνιμο άγχος χωρίς προφανή αιτία. Για παράδειγμα, πριν από ένα σχολικό διαγώνισμα, όλα τα παιδιά θα είναι ανήσυχα, αλλά κάποια μπορεί να είναι τόσο ανήσυχα, ώστε να μην φτάσουν στο σχολείο εκείνο το πρωί. Το σοβαρό άγχος όπως αυτό, μπορεί να βλάψει την ψυχική και συναισθηματική ευημερία των παιδιών, επηρεάζοντας αρνητικά την αυτοεκτίμηση τους και οδηγώντας τα σε απόσυρση από τις καθημερινές τους δραστηριότητες ή ακόμα και σε σωματοποίηση όλων των παραπάνω.

👉🏻 Πως να βοηθήσουμε ένα παιδί που αντιμετωπίζει αγχώδη διαταραχή;

Αρχικά, είναι σημαντικό να μιλήσετε με μια/έναν ειδικό παιδοψυχολόγο για το άγχος ή τις ανησυχίες του παιδιού σας. Καθησυχάστε το και εξηγήστε του, ότι καταλαβαίνετε πώς αισθάνεται. Εάν το παιδί σας είναι αρκετά μεγάλο, περιγράψτε του το άγχος, σαν ένα ψηλό κύμα που σκάει και στη συνέχεια εξαφανίζεται.

Σε κάθε περίπτωση, γονείς, μην αγχώνεστε εσείς περισσότερο από το παιδί σας! Αντίθετα, δείξτε του τρόπους ώστε να διαχειρίζεται την εκάστοτε στρεσογόνο συνθήκη χωρίς να το απομακρύνεται από αυτή. Άλλωστε, στόχος μας είναι το παιδί, σταδιακά, να αποκτήσει την ευελιξία και την απαιτούμενη αυτονομία, να ανταπεξέρχεται μόνο του στις δύσκολες συνθήκες του «πραγματικού» κόσμου. Όχι, να ζει σε ένα πλασματικό σύμπαν.

Και να θυμάστε, η μη εγωιστική αγάπη και η ουσιαστική αποδοχή των γονέων προς το παιδί, είναι η απάντηση σε κάθε «δύσκολη» ερώτηση.

Παπανικολάου Αθανασία Τάνια

ΜΑ Ψυχοπαιδαγωγός